عشق و صمیمت در رابطه

هر رابطه ای از پنج مرحله کشش  و جاذبه اولیه، ساختن رابطه، تداوم رابطه، زوال و خاتمه تبعیت می کند. همان عواملی که دوام عشق را تضمین می کنند  اگر مفقود باشند عشق رو به زوال می رود. مثلاً نابرابری در رابطه همان نقش مخربی را دارد که وجود بی عدالتی در جامعه بازی می کند. طبیعی است رابطه ای که در آن بی منطقی، احساسات منفی، رفتارهای مخرب و الگوهای غیر انطباقی بر منطق، احساسات مثبت، رفتارهای سازنده و الگوهای انطباقی تفوق یابند سرانجامی جز زوال و مرگ نخواهد داشت. عشق و صمیمت در رابطه

اگر هم چنین رابطه ای مثلاً در قالب یک ازدواج به ظاهر تداوم یابد مانند بنایی پوشالی است که یا از محتوایی برخوردار نیست و یا به مجرد وزیدن بادی ناچیز فرو خواهد ریخت.شاید بتوان واقعیت را در عرصه های دیگر زندگی پنهان کرد و حتی گاه به خود فریبی روی آورد.ولی در مورد عشق که شاهد هستی است و در نزدیک ترین و صمیمانه ترین روابط میان انسان ها یعنی رابطه ی زن و مرد تجلّی می یابد نمی توان واقعیت آغاز و پایان و تولد ومرگ آن را پنهان کرد.

عشق یک حالت عاطفی شدید شامل جذبه و کشش، شوق جنسی و توجه عمیق نسبت به دیگری است. عشق به هرحال دارای یک مبنای مادی یا فیزیولوژیک و زیست شناختی است. غرایز جنسی رفتارهای جفت جویانه را شکل می دهند و عشق حاصل نهایی این رفتارهاست. بی دلیل نیست که عشق به معنای مورد نظر، پس از بلوغ جنسی رخ می نماید. اما از آن جا که هر امر معنوی دارای یک پایه مادی و طبیعی است و هر امر مادی نیز حاصل تکامل و بسط معنوی است، عشق بر مبنایی طبیعی آغاز می شود اما می تواند به درجه ای از کمال برسد که با هر تجربه معنوی انسانی دیگر قابل مقایسه باشد.

در این مقاله نگاهی به مفهوم عشق و صمیمت می اندازیم.

روابط صمیمانه

وﺟﻮد رواﺑﻂ ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ ﺑﻴﻦ اﻓﺮاد از اﻫﻤﻴﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ.  ﭼﻨﻴﻦ رواﺑﻄﻲ ﺑﺮ ﺑﻬﺰﻳﺴﺘﻲ ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ، روان   ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ و ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ اﻓﺮاد در ﺟﻬﺖ ﻋﻤﻠﻜﺮد ﻣﻮﺛﺮ در زﻣﻴﻨﻪﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﺮدی، ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ و ﺷﻐﻠﻲ ﻣﻮﺛﺮ اﺳﺖ.  اﻳﺠﺎد و دوام راﺑﻄﻪیﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎی ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻲﺷﻮد. ﻫﻢﭼﻨﺎنﻛﻪ رواﺑﻂ ﺳﺎﻟﻢ در زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻨﺎﻓﻊ و ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎی ﻣﺜﺒﺘﻲ را درﺑﺮدارد، رواﺑﻂ ﻏﻴﺮرﺿﺎﻳﺖﺑﺨﺶ   ﺳﻼﻣﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ و روانﺷﻨﺎﺧﺘﻲ اﻓﺮاد را ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﻲاﻧﺪازد.  ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ اﺣﺴﺎس ﻧﺰدﻳﻜﻲ، ﺗﺸﺎﺑﻪ و راﺑﻄﻪی ﺷﺨﺼﻲ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮ اﺳﺖ و ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺷﻨﺎﺧﺖ و درک ﻋﻤﻴﻖ ﻓﺮد دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺑﻴﺎن اﻓﻜﺎر و اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻣﻨﺸﺎ   ﺗﺸﺎﺑﻪ و ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲرود.

ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﻳﻚ ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺗﻌﺎﻣﻠﻲ اﺳﺖ و ﺷﺎﻣﻞ اﺑﻌﺎدی ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻪ ﻫﻢ اﺳﺖ.  ﻣﺤﻮر اﻳﻦ ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ، درک، ﭘﺬﻳﺮش، ﻫﻤﺪﻟﻲ ﺑﺎ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻓﺮد دﻳﮕﺮ، ﻗﺪرداﻧﻲ و ﭘﺬﻳﺮش دﻳﺪﮔﺎه اوﺳﺖ.  ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻳﺎ آرزو ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﻳﻚ ﻧﻴﺎز اﺳﺎﺳﻲ و واﻗﻌﻲ ﺑﻮده و   ﻣﻔﻬﻮم وﺳﻴﻌﻲ دارد ﻛﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺧﻮداﻓﺸﺎﻳﻲ، راﺑﻄﻪی ﺟﻨﺴﻲ، ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ، ﺑﺪﻧﻲ و ﻋﻘﻠﻲ اﺳﺖ.

ﺑﺎ از دﺳﺖ رﻓﺘﻦ ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﻳﻜﻲ از ﺣﻠﻘﻪﻫﺎی ﭘﻴﻮﻧﺪ زﻧﺎﺷﻮﻳﻲ از ﺑﻴﻦ ﻣﻲرود  . ﺑﺎﮔﺎروزی   ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ را ﺷﺎﻣﻞ  ۹ ﺑﻌﺪ ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ، روانﺷﻨﺎﺧﺘﻲ، ﻋﻘﻼﻧﻲ، ﺟﻨﺴﻲ، ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ، ﻣﻌﻨﻮی، زﻳﺒﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻲ، اﺟﺘﻤﺎﻋﻲﺗﻔﺮﻳﺤﻲ و زﻣﺎﻧﻲ ﻣﻲداﻧﺪ. ﺷﺪت ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ و اﺑﻌﺎد ﻧﻪﮔﺎﻧﻪی آن در ﻫﺮ ﻓﺮد، ﻣﺘﻔﺎوت از ﻓﺮد دﻳﮕﺮ اﺳﺖ.

داﺷﺘﻦ راﺑﻄﻪی ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ و دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﻋﺎﻃﻔﻲ ﺑﺎ اﻓﺮاد زﻧﺪﮔﻲ ﭼﻮن واﻟﺪﻳﻦ، ﻫﻤﺴﺮ و ﻓﺮزﻧﺪان ﻳﻜﻲ از ﻣﻬﻢ   ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻴﺎزﻫﺎی ﺑﺸﺮی اﺳﺖ.  ﺗﻼش درﺟﻬﺖ ﺟﺴﺘﺠﻮ و ﺣﻔﻆ راﺑﻄﻪ ﺑﺎ اﻓﺮاد ﻣﻬﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻳﻚ اﺻﻞ اﻧﮕﻴﺰﺷﻲ ﺑﻮده و در ﺗﻤﺎم ﻃﻮل زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎ ﻓﺮد ﻫﻤﺮاه اﺳﺖ.

دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ و داﺷﺘﻦ راﺑﻄﻪ ﺑﺮای رﺷﺪ رواﻧﻲ، ﺗﻜﻮﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ و ﺳﻼﻣﺖ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﺿﺮوری اﺳﺖ و ﺑﺮ ﺳﻼﻣﺖ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ، اﺣﺴﺎس اﻣﻨﻴﺖ و ﺑﻬﺪاﺷﺖ روان اﻧﺴﺎن   ﻫﺎ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻣﻲﮔﺬارد. ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻫﻴﺠﺎنﻫﺎ و ﺗﺠﺮﺑﻪی ﻫﻤﺪﻟﻲ ﻣﺴﺘﻠﺰم داﺷﺘﻦ ﻳﻚ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ اﻳﻤﻦ اﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪی دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ، اﻧﺴﺎن   را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﻮﺟﻮدی   اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﻲﻧﮕﺮد ﻛﻪ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺑﺮﻗﺮاری ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺮ اﻧﺴﺎنﻫﺎ را دارد. ﺑﺎﻟﺒﻲ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﻛﻪ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ در راﺑﻄﻪی واﻟﺪ  -ﻛﻮدک ﺑﻪ راﺑﻄﻪی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ در ﺑﺰرﮔﺴﺎﻟﻲ اﻧﺘﻘﺎل ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ و ﻣﻲ   ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻫﻴﺠﺎنﻫﺎ و رﻓﺘﺎر در زﻧﺪﮔﻲ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺑﮕﺬارد.

ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﻠﻞ در راﺑﻄﻪی دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﻣﻮﺟﺐ آﺳﻴﺐ   و ﺧﻄﺮﻫﺎی   ﺑﻌﺪی ﻣﻲﺷﻮد. ﺑﺮ اﻳﻦ اﺳﺎس، اﻣﻨﻴﺖ را ﻣﻲﺗﻮان ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻫﺴﺘﻪی   ﻧﻈﺎم دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ در رواﺑﻂ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮد.  ﻳﻚ راﺑﻄﻪی   اﻣﻦ ﺑﺎ ﻓﺮدی ﺻﻮرت ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او اﺣﺴﺎس دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﺸﻮد.  اﻳﻦ ارﺗﺒﺎط اﻣﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﺷﻜﻞ ﻣﻲﮔﻴﺮد و ﻫﻤﺴﺮ ﺷﻜﻞ اوﻟﻴﻪی دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ و ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻤﺪهی اﻣﻨﻴﺖ و اﺣﺴﺎس آراﻣﺶ اﺳﺖ  . عشق و صمیمت در رابطه

اﻓﺮادی ﻛﻪ اﺣﺴﺎس اﻳﻤﻨﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮد دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ روﺷﻦﺗﺮ، ﻣﻨﺴﺠﻢﺗﺮ و ﭘﻴﻮﺳﺘﻪﺗﺮی داﺷﺘﻪ و اﺣﺴﺎس ﻣﺜﺒﺘﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد دارﻧﺪ.  زوﺟﻴﻨﻲ ﻛﻪ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ اﻳﻤﻦ دارﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﻌﻬﺪﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. آنﻫﺎ از راﺑﻄﻪی ﺑﻴﻦﻓﺮدی ﺧﻮد ﺑﻴﺸﺘﺮاﺣﺴﺎس رﺿﺎﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ   و اﻳﻦ اﻣﺮ ﺳﺒﺐ ﺗﺪاوم راﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ آنﻫﺎ ﻣﻲﮔﺮدد.

ﺑﺎ از دﺳﺖ رﻓﺘﻦ ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﻳﻜﻲ از ﺣﻠﻘﻪﻫﺎی ﭘﻴﻮﻧﺪ زﻧﺎﺷﻮﻳﻲ از ﺑﻴﻦ ﻣﻲرود

دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ، ﻓﻬﻢ ﻣﺎ را از وﻗﺎﻳﻊ ارﺗﺒﺎﻃﻲ روزاﻧﻪ ﻣﺜﻞ راﺑﻄﻪی ﺟﻨﺴﻲ ﻛﻪ ﺟﺰء ﻻزم در ارﺗﺒﺎط رﺿﺎﻳﺖﺑﺨﺶ زﻧﺎﺷﻮﻳﻲ اﺳﺖ، ﻋﻤﻴﻖﺗﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ.  راﺑﻄﻪی ﺟﻨﺴﻲ،   دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻴﻦ زوﺟﻴﻦ را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ زﻳﺎد ﻣﻲﻛﻨﺪ.  ﺑﺮای ﺑﺴﻴﺎری از زوج   ﻫﺎ ارﺗﺒﺎط ﺟﻨﺴﻲ زﻣﺎﻧﻲ اﺗﻔﺎق ﻣﻲاﻓﺘﺪ ﻛﻪ ﻗﺎدر ﺑﺎﺷﻨﺪ ارﺗﺒﺎط ﻟﻄﻴﻒ   ﺗﺮ و ﻇﺮﻳﻒﺗﺮی را ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﻗﺮار ﻛﻨﻨﺪ و ﻧﻴﺎزﻫﺎی دﻟﺒﺴﺘﮕﻲﺷﺎن را ﭘﺎﺳﺦﮔﻮﻳﻨﺪ  . رواﺑﻂ ﺟﻨﺴﻲ ﺟﺰﻳﻲ از ارﺗﺒﺎطﻫﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪی ﺑﻴﻦ زوﺟﻴﻦ اﺳﺖ و ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ و ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ و رﺿﺎﻳﺖ از راﺑﻄﻪی   ﺟﻨﺴﻲ ﻋﻮاﻣﻞ ﻛﻠﻴﺪی در دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ زوﺟﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

فهرست

چکیده

مقدمه

تعرف عشق و صمیمت

رابطه‌ی فاقد عشق

علاقه

شیفتگی

عشق تُهی (عشق خالی)

عشق رمانتیک

عشق و صمیمت در رابطه

عشقِ رفیقانه

عشق ابلهانه

عشق کامل

نتیجه

منابع و مآخذ